Platina-uithardende siliconen is een veelgebruikt materiaal voor malmaken. Het biedt verschillende voordelen ten opzichte van tin-uithardende siliconen, zoals lage krimp, lage viscositeit (waardoor minder luchtbellen ontstaan), geurloosheid en veilig huidcontact, waardoor het de voorkeur geniet van veel gebruikers. Toch heeft platina-uithardende siliconen een belangrijk nadeel: het kan niet uitharden in contact met stoffen zoals zuren of basen. Als u alle gebruiksinstructies zorgvuldig hebt gevolgd en de vloeibare siliconen op een bepaald gebied niet uitharden, kan inhibitie de oorzaak zijn, ook wel siliconenvergiftiging genoemd.
plakkerige siliconenmal
1. Inhibitieprincipe
Additie-uithardende siliconen gebruiken platina als katalysator om het uithardingsproces te stimuleren. Wanneer Deel A en Deel B worden gecombineerd, start de platina-katalysator een reactie die het uithardingsproces beïnvloedt. Platina kan echter zijn activiteit verliezen bij blootstelling aan bepaalde chemicaliën, wat leidt tot een toestand die bekend staat als inhibitie, waarbij het aangetaste gebied plakkerig of kleverig blijft. Het platina-gehalte in verschillende additie-uithardende siliconen kan variëren, en siliconen met een lager platina-gehalte zijn gevoeliger voor inhibitie door specifieke chemicaliën, materialen en elementen.
Eenmaal verontreinigd en vergiftigd, is het onwaarschijnlijk dat additie-uithardende siliconen volledig uitharden. Hoewel additie-uithardende siliconen snel kunnen uitharden door verhitting, kunnen verontreinigde siliconen zelfs bij hogere temperaturen niet volledig uitharden. Dit komt door het permanente en onomkeerbare effect van verontreinigingen die zich aan de platina-katalysator hechten.
2. Kenmerken van Inhibitie
Het kenmerk van inhibitie is dat het oppervlak van de uitgeharde siliconenmal er volledig uitgehard kan uitzien. Bij het ontvormen blijft het contactgebied met het model echter plakkerig als het verontreinigd is. Zodra dit gebeurt, zal het aangetaste gebied niet uitharden en moet de mal worden verwijderd en opnieuw gemaakt. Meestal beperkt de invloed van inhibitie zich tot specifieke verontreinigde gebieden en verspreidt zich niet over de rest van de vloeibare siliconen. Als andere delen van de mal, buiten het contactoppervlak met het model, niet uitharden of plakkerig blijven, kan dit aan andere factoren liggen, zoals onnauwkeurige mengverhoudingen of onvoldoende mengen.
3. Stoffen die Inhibitie Veroorzaken
Bij het werken met additie-uithardende siliconen is het essentieel materialen te vermijden die platina-inhibitie kunnen veroorzaken, omdat dit het correcte uitharden van de vloeibare siliconen kan verhinderen. Hieronder volgt een lijst van chemicaliën, materialen en elementen die het uitharden van additie-uithardende siliconen kunnen remmen. Als uw additie-uithardende siliconen niet uitharden of plakkerig blijven na de gespecificeerde uithardingstijd, controleer dan op contact met de onderstaande stoffen.
- Zwavel (S): Zwavel is waarschijnlijk de meest voorkomende ‘vergiftiging’ voor platina. Vermijd materialen die zwavel bevatten, zoals zwavelhoudende klei, latex chloropreen rubber, butadieen rubber en natuurlijk rubber.
- Tin (Sn): Te vinden in organische siliconenlijmen, condensatie-uithardende siliconen (tin-uithardend) en bepaalde PVC-plastics.
- Stikstofverbindingen: zoals amiden, aminen, nitrilen, cyanaten, enz.
- Bepaalde metalen zoals zilver, tin, lood en kwik.
- Sommige verfproducten en resten van soldeerflux.
- 3D-geprinte UV-uithardende harsmodellen.
- Gechlorineerde oplosmiddelen.
- Aceton, Butanon (MEK).
- Hechtband (bijv. duct tape).
- Coatings, verven, oplosmiddelhoudende dragers.
- Gelcoats.
- TDI urethanen, polyesterverven, urethaankitten.
- Composiet pre-preg materialen.
Houd er rekening mee dat de hierboven genoemde stoffen alleen als referentie dienen. Als u onzeker bent of specifieke materialen inhibitie in uw siliconen kunnen veroorzaken, wordt aanbevolen tests uit te voeren. Deze tests moeten op onopvallende gebieden van het mastermodel worden uitgevoerd om mogelijke inhibitie van het uithardingsproces te controleren. Als de vloeibare siliconen tijdens deze tests correct uitharden, betekent dit dat er geen inhibitie heeft plaatsgevonden.
4. Ervaring en Aanbevelingen
Als u zowel condensatie-uithardende siliconen als additie-uithardende siliconen gebruikt, is het cruciaal ze gescheiden te houden. Hoewel beide tot de categorie RTV-2 siliconen behoren, hebben ze verschillende chemische samenstellingen. Additie-uithardende siliconen zijn bijzonder gevoelig voor contaminatie door condensatie-uithardende siliconen, wat kan leiden tot inhibitie. Gebruik daarom voor elk type aparte gereedschappen en containers om kruiscontaminatie te voorkomen. Bewaar de verschillende siliconen ook in duidelijk gemarkeerde, afzonderlijke ruimtes om contact of menging tussen de types te vermijden.
5. Hoe Uithardingsinhibitie te Voorkomen
1. Zorg ervoor dat pigmenten, verdikkingsmiddelen, verdunners, uithardingsvertragers, uithardingsversnellers en andere additieven die u gebruikt vrij zijn van stoffen die platinavergiftiging kunnen veroorzaken.
2. Als de toepassing van uw project geschikt is voor tin-uithardende siliconen, wordt het aangeraden tin-uithardende siliconen te gebruiken voor malmaken. Dit type siliconenrubber heeft een bredere materiaalcompatibiliteit en is minder gevoelig voor inhibitie.
3. Reinig het mastermodel grondig en laat het aan de lucht drogen voordat u het gebruikt.
4. Als contact met inhiberende stoffen niet kan worden vermeden, beperk hun directe interactie door een primer aan te brengen om een isolatielaag te vormen, zodat er geen contact is dat tot inhibitie kan leiden. Bijvoorbeeld het aanbrengen van een of meerdere lagen transparante acrylvernis op het oppervlak van het model is vaak een effectieve methode.
We waarderen uw reacties, maar plaats alstublieft geen zinloze of irrelevante inhoud. Bekijk eerst ons Reactiebeleid voordat u reageert.